Een fragment uit het boek Loswerken. Over een smartphone en hoe ik die ruim 14 maanden geleden losliet.

Toen het abonnement van mijn mobiele telefoon afliep, vonden zowel mijn provider als ikzelf dat het tijd was voor een nieuw toestel. Maar ik had al bedacht: geen smartphone. Ik ken mezelf. Dan zou ik er niet meer van af kunnen blijven. Mijn oudste zoon van twaalf lachte me uit, maar ik wilde een traditionele telefoon waarmee-je-kunt-bellen. Dat wilde mijn provider overduidelijk niet en ze boden een zeer beperkte keuze in toestellen-waarmee-je-kunt-bellen. Er waren wel mooie aanbiedingen voor smartphones met alles erop en eraan.

GEZWICHT  Dus toch maar gezwicht. En ik ging inderdaad overal mijn mail checken en beantwoorden en internetten.’s Ochtends bij het ontbijt, lopend over straat, langs de lijn op het voetbalveld, in de auto voor het stoplicht dat zo lang op rood stond, of in de kroeg als degene met wie ik daar zat even naar het toilet ging. Ik vroeg me ook af: waarom doe ik dit? Want het leidde af van waar ik mee bezig was, of wilde zijn. Ik was nergens met m’n aandacht echt bij. Een smartphone is een aandachtversnipperaar.

VERSLAVING  ‘Maar je kunt ’m toch gewoon uitzetten?’ Dat zou je zeggen, maar blijkbaar had ik daar de zelfdiscipline niet voor. Op dit punt begrijp ik mijzelf niet helemaal. Is het een verslaving? Dan is cold turkey misschien maar de beste oplossing. Die afkickmogelijkheid kreeg ik - niet geheel vrijwillig. Mijn slechts halfjaar oude, wonderschone stukje techniek verdween met een bescheiden ploemp per ongeluk in het water. Nadat mijn ergste vloeken waren weggestorven, heb ik mijn oude gekraste en gedeukte Nokia uit een la opgeduikeld. Met een nieuw simkaartje bleek die nog voortreffelijk te bellen. En ik maakte een duidelijke keuze. Ik ga weer zonder ‘overal mail en internet’ door het leven. En dat bevalt me tot nu toe, inmiddels alweer veertien maanden, uitstekend.

GEDULD  Het valt me nu steeds vaker op dat het apparaat voor veel meer mensen moeilijk te negeren is. Mijn keuze om weer smartphoneloos door het leven te gaan is misschien wat drastisch, maar het leek me beter zo. Het werkt voor mij. Blijkbaar verkeer ik in een uitzonderlijke situatie dat mijn mail even kan wachten. Misschien stel ik het geduld van sommigen op de proef, maar ik beantwoord vrij gedisciplineerd dagelijks. Er lopen geen processen vast, er sterven geen mensen, er gaan geen miljoenen verloren of bedrijven over de kop als ik mijn mail pas afhandel als ik weer achter mijn laptop zit.

2009  Wie weer kiest voor een smartphoneloos leven, heeft overigens wel wat uit te leggen, merk ik. Alleen bellen met je telefoon, dat is zó tweeduizendnegen. ‘Heb je nog steeds geen nieuwe telefoon?’ vroeg mijn kapper mij laatst weer. Nee, voorlopig niet. Is het een stap terug? Een stap vooruit? Loop ik het risico het contact met de maatschappij en de realiteit en het leven en alles te verliezen? Ik ben er juist met mijn aandacht helemaal bij.

Meer weten over Loswerken?